Dyrektywy

Podstawą prawną na poziomie Unii Europejskiej jest Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynku. To ona narzuca konieczność wprowadzenia
odpowiednich regulacji, prawnych mających na celu wprowadzenia obowiązkowego certyfikowania budynków najpóźniej od dnia 1 stycznia 2009 roku.
[Dyrektywa 2002/91/EC Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 16 grudnia 2002 r. dotycząca jakości energetycznej budynków]

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
7 sierpnia 2010 roku weszła w życie Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (Dz. U. UE L z 18 czerwca 2010 r.), która zmienia metodologię obliczeń świadectwa charakterystyki energetycznej budynków. Przy wystawianiu świadectwa trzeba będzie teraz uwzględniać m.in. pojemność cieplną, ogrzewanie pasywne, elementy chłodzące, mostki cieplne, pasywne systemy słoneczne i systemy ochrony przed słońcem elektryczności wytwarzanej w drodze kogeneracji, warunków klimatu wnętrza, włącznie z projektowanym klimatem wnętrza, obciążeń wewnętrznych, lokalnych warunków nasłonecznienia, aktywnych systemów słonecznych i innych systemów grzewczych i elektrycznych opartych na energii ze źródeł odnawialnych, elektryczności wytwarzanej w drodze kogeneracji.
Dodatkowo Dyrektywa zapowiada, że właściwe organy będą co roku weryfikować poprawność wystawionych świadectw energetycznych. Kontrole skupią się przede wszystkim na weryfikacji wykonanych obliczeń i prawidłowości przyjętych parametrów. Zgodnie z Artykułem 29 Dyrektywa 2002/91/WE, zmieniona rozporządzeniem wymienionym w załączniku IV część A, traci moc z dniem 1 lutego 2012 r., bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i zastosowania dyrektywy określonej w załączniku IV część B.
[Dyrektywa 2010/11/UE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków]

Po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej konieczne stało się wdrożenie Dyrektywy 2002/91/EC w naszym kraju. Wprowadza ją nowelizacja ustawy Prawo Budowlane z dnia 19 września 2007 roku. [Nowelizacja Ustawy Prawo Budowlane z dnia 19 września 2007, Dz.U. 2007 nr 191 poz. 1373]

27 sierpnia 2009 roku Sejm przyjął nowelizację ustawy prawo budowlane. Ostateczny tekst ustawy po rozpatrzeniu poprawek senatu do pobrania poniżej.

1. USTAWA z dnia 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami

(źródło: Strona sejmowa - opis przebiegu prac legislacyjnych)

W celu pełnego wdrożenia postanowień Dyrektywy 2002/91/EC 6 listopada 2008 roku Minister Infrastruktury podpisał 3 rozporządzenia niezbędne do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków, a mianowicie:

1. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 roku, w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej
2. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 roku, zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
3. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 roku, zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
(źródło: Strona MI www.mi.gov.pl)

Wzory świadectw energetycznych (wg Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 roku, w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej)

1. Świadectwo energetyczne dla budynku mieszkalnego,
2. Świadectwo energetyczne dla lokalu mieszkalnego,
3. Świadectwo energetyczne dla budynku,
4. Świadectwo energetyczne dla części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową.

Prawidłowe określenie charakterystyk eneretycznych budynków i ich części, sporządzenie audytów i świadectw energetycznych, wymaga znajomości podstawowych norm. Zestawienie poniżej przedstawia najważniejsze z nich:

1. PN EN ISO 6946. Komponenty budowlane i elementy budynku. Opór cieplny i współczynnik przenikania ciepła. Metoda oblicznia.
2. PN EN ISO 13790. Cieplne właściwości użytkowe budynków. Obliczanie zużycia energii do ogrzewania.
3. PN EN ISO 12831. Instalacje ogrzewcze w budynkach. Metoda obliczania projektowanego obciążenia cieplnego.
4. PN EN ISO 13370. Cieplne właściwości użytkowe budynków. Wymiana ciepła przez grunt. Metody obliczania.
5. PN EN ISO 13789. Cieplne właściwości użytkowe budynków. Współczynnik wymiany ciepła przez przenikanie i wentylację. Metoda obliczania.
6. PN EN ISO 14683. Mostki cieplne w budynkach. Liniowy współczynnik przenikania ciepła. Metody uproszczone i wartości orientacyjne.
7. PN EN ISO 10211. Mostki cieplne w budynkach. Strumienie cieplne i temperatury powierzchni. Obliczenia szczegółowe.
8. PN 83/B 03430 oraz Az3:2000. Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Wymagania.
9. PN EN 15242. Wentylacja budynków. Metody obliczeniowe do określania strumieni objętości powietrza w budynkach z uwzględnieniem infiltracji.
10. PN EN ISO 10077 1. Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi i żaluzji. Obliczanie współczynnika przenikania ciepła. Część 1: Postanowienia ogólne.
11. PN EN ISO 10077 2. Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi i żaluzji. Obliczanie współczynnika przenikania ciepła. Część 2: Metoda komputerowa dla ram.